آرمانشهر

احمدرضا جان!
تو محکومی که در یک جعبه 68 متری بزرگ شوی.
تو محکومی که بازی کردن در حیاتی باغچه دار را تجربه نکنی.
تو گِل بازی نخواهی کرد.
تو آب دادن به باغچه را و بوی خوردن آب به خاک را تجربه نخواهی کرد.
تو از داربست انگوری بالا نخواهی رفت.
پسرکم! وقتی حیاتی نباشد، تو جوجه ای نخواهی داشت و بزرگ شدنش را نخواهی دید.
در روزگار تنظیم خانواده، تو میهمانی شلوغی را که در آن با دختر خاله ها و پسرخاله های خردسالت در هم بلولید و به سر و کله هم بزنید، تجربه نخواهی کرد.
تو محکومی که سالها صبر کنی و اگر بخت یارت بود، تنها با یک برادر یا یک خواهر، خاطره های کودکی و نوجوانی ات را بسازی.
سالها پیش، کوچه ای بود طویل با شیبی ملایم. پدرت دوچرخه اش را در شیب آن رها می کرد و سر تا ته آن را در دو سه دقیقه بهم می رساند. دیروز پدرت در همان کوچه، 20 دقیقه در ترافیک بود. احمدرضا! در کدام کوچه، لذت دوچرخه سواری بی دغدغه را خواهی چشید؟
پسرم! روزی، روزگاری در این شهر، در هر کوچه فرعی و پرتی، بساط فوتبال «گل کوچیک»، تیله بازی و هفت سنگ پهن بود. حالا که تمام دو طرف همین کوچه ها، پارکینگ ماشینها شده است و رفت و آمد آهن پاره ها وقفه ندارد، در کدام کوچه با دوستانت «گل کوچیک» بازی خواهی کرد؟

امروز، در اعتراض به محاصره غزه، راهپیمایی است. در این راهپیمایی شرکت نمی کنم. خودم را می گذارم جای جلادان غزه. در مورد ما (ایرانیها، عربها، مسلمانها) چه فکری می کنند؟ به نظرم فکر می کنند «اینها آدمهایی هستند که اگر خیلی غیرتی شوند، حداکثر کاری که می کنند راهپیمایی است. پس بگذار آنقدر راهپیمایی کنند تا جانشان در بیاید.»
تقریبا از یازده دوازده سالگی، در تمام راهپیمایی هایی که از این دست برگزار شده است، شرکت کرده ام. دیگر بس است. وقتی قرار نیست فراتر از شعار دادن غلطی بکنیم، دیگر بس است. راهپیمایی وقتی راهپیمایی است که کف اعتراض باشد، نه سقف اعتراض. حالا که شده سقف اعتراض، دیگر بس است.